MİSAFİR-KALEM-JPEG

RUMEYSA NUR ERTAŞ SON ŞAFAK SON DUA

SON ŞAFAK SON DUA

Topyekûn bir mücadelenin hikâyesidir aslında anlatılmak istenen. Yoksulluk içinde can çekişen bir milletin, dönemin en güçlü devletlerine karşı tek vücut olduğu bir destandır. Bu destanın her satırı şehitlerimizin kanlarıyla yazılmış, insanlık onuru vardır. Yaşanılan çatışmalarda canı pahasına,yaralı askerleri düşman siperine götüren askerimiz, cephede aslında yücelik cesaretinin yanında insanlık dersi gösterdi bizlere. Aslında savaşın sadece öldürmekten ibaret olmadığını tüm dünyaya gösterdi, düşman askerlerinin her rütbesinin onur dersi aldığı yerdi bu destan.

Bu destanın isimsiz kahramanları yurdun dört bir yanından korkusuzca cepheye gelmişlerdi. Geride  gözü yaşlı; anaları, bacıları, sevdiklerini bırakarak. Şahadet şerbetini içmek için koşa koşa korkusuzca Çanakkale’ye adım atmışlardı. 250.000 isimsiz kahraman Türklük onur ve şerefini en güzel şekilde savunmuşlardır. Çanakkale savaşı sadece bir zafer değil Türk milletinin Anadolu’da devamını da sağlamıştı. Eğer savaşta o yiğitler bu kahramanlığı sergilemeseydi Türk milletine dair hiçbir şey olmazdı,belki de azınlıklar halinde yaşar kendi özümüzü çoktan kaybederdik. Bu yüzden bu kadar önemli bu zafer Türkiye’nin geçiş noktasıdır aslında Çanakkale. Peki ya bu savaşta mağlup olsaydık? Kendi topraklarımızın üstünde emanet gibi yürüseydik? Ama hayır Türk askeriydi onlar. Verirler miydi bu vatanı onlara, asla! Onlar inançla, Allah Allah! Nidalarıyla savundular bu toprakları.

İşte böyle düşünmeli Çanakkale’yi… o kızgın kan kırmızısı denizi, hüzünle dans eden yaprağı, kanla sulanan toprağı olmasa değeri bilinir miydi ki ? Mehmetçik öyle onurluydu ki yüreklerinin tam ortasında saplanan kurşunlar onların sevinç gözyaşlarına vesile oluyordu çünkü vatan için ölmekti bu. Geride bıraktıklarını düşünmeden korkusuzca savaşmanın adıydı bu.

Çanakkale adeta mahşer yeriydi. İki yakası artık bir araya gelmek istiyordu hasret kalmıştı. Zafer bekleyen bir millet var, var olma mücadelesi veriyordu. Ankaralı Ahmet, Bursalı Ali, Trabzonlu Hasan , Erzurumlu Mehmet canlarını almışlar da gelmişler bu zafer için. Anafarta’da ölümü emreden kumandan, ayak bastığı toprak titriyor ’ÇANAKKALE GEÇİLMEZ!’ diyor ve Anzak anlıyor gerçek kahramanın kim olduğunu…

Tarihe sığmayan kahramanlar… Kanlarının bedelini destanlaşan bir zaferle aldılar. Çanakkale aslımızdır ve bu aslı asla unutmayacağız…


Web Tasarım: Arena Ajans